موسی ,زمان ,خواهی ,خانه ,اندر ,بنده ,موسی خطابداستان سنگتراش و موسی داستانی است مشابه داستان موسی و شبان مثنوی مولوی که توسط عبید زاکانی سروده شده است

سنگ تراشی بود اندر کوهِ طور                                        سنگ تراشیدی و گفتی ای غفور

تو کجایی در میانِ آسمان؟                                                چند باشی تو ز چشم ما نهان؟

خوب باشد گر بیایی در زمین                                                        در بر ما یا اِلهَ العالَمین

خانۀ سنگی تراشم بهرِ تو                                                        چاکرِ در گاه باشم بهرِ تو

 

خوش بفرما جاست اندر کوهسار                                                ارغوانی لاله هایِ مرغزار

گر تو خواهی، گشتِ صحرایی کنی                                           بامن آیی و تماشایی کنی

دزد و یاغی نیست اینجا، این زمان                                           تو بیا اینجا، مترس از کافران

گر شغال و خوک آید یا پلنگ                                             بشکنم پهلوی آن ها را به سنگ

روز از روی تو می رانم مگس                                           شب بگرد خانه گردم چون عسس

این بگفت و خانه را بنیاد کرد                                                        از تضرع ناله و فریاد کرد

 سنگ تراش از بهر دیدار خدا                                            سنگ تراشیدی چهل شب تا صبا

کاسه ها پر قوت کرد و سر نهاد                                              کوزه ها پر آب کرد و در نهاد

در کنار تخت بالین ساخته                                                  شش جهت آن خانه را پرداخته

خشت سنگی بر نهادی پشت در                                                  کوزۀ پر آب پهلویش دگر

زار و نالان همچو بلبل در بهار                                                   صد هزاران هر یکی نالید زار

گفت یارب گر بیایی این زمان                                                     از کرم آیی فرود از آسمان

من ترا اول بشویم دست و پا                                                    آب پایت را خورم چون کیمیا

خوان بیارم در بر تو آن زمان                                              خود شوم بر در گهت چون پاسبان

سرد باشد، بهر تو آتش کنم                                                  گرم باشد، هر زمان بادت زنم

آب خواهی کوزه بر دستت دهم                                         نان بخواهی سفره بر پیشت نهم

پیش چوپان می روم از بهر شیر                                                      آورم بسیار روغن با پنیر

دُلمه خواهی از برایت آورم                                                     قلیه خواهی از برایت می پزم

بالشی سازم ز بهر تکیه ات                                            چنگ و نی خواهی همه پیش آرمت

گر تو می خواهی زن صاحب جمال                                         همچنان آرم ز بهرت بی سئوال

گوسفندی هم به قربان سازمش                                               بهر تو در حال بریان سازمش

می کنم بهر تو قربان ای خدا                                                  بعد از آن، دیدار خود بر من نما

این بگفت و رفت بر کوه بلند                                                        نزد چوپانان  ز بهر گوسفند

گوسفندی را به تعجیل او خرید                                             ریسمان در شاخ او کرد و کشید

با دل خود گفت خوش باشد که من                                                تا روم در خانقاه خویشتن

آمده باشد خدا در خانه ام                                                           تا شود خرّم دل دیوانه ام

خفته باشد بر فراز تخت خویش                                             خرّم و آسوده دل با بخت خویش

او بُوَد آسوده و من در سحر                                                         گوسفند آنجا رسانم زودتر

یک زمان سیری کنم من با شتاب                                             گوسفندی آنگهی سازم کباب

یک کُماجی کرده ام آنجا نهان                                                      او ندادند من بیارم در زمان

تا خورد آن نان گندم با کباب                                                کوزه در دستش دهم من پر ز آب

آن چنان می گفت او با عشق و شور                                      گوسفندک می کشید از راه دور                         

 پیش موسی رفت شخصی در زمان                                        آن سخن ها کرد بر موسی عیان

هر زمان با خود خیالی می کند                                                  این چنین قال و مقالی میکند

از قضا موسی به کوه طور شد                                                        داخل آن وادی پر نور شد

رفت موسی اندر آن خانه نشست                                      کاسه ها و کوزه ها در هم شکست

 سنگ تراش آمد بیاورد  گوسفند                                                چون سرازیر گشت از کوه بلند

کاسه ها بشکسته دید و کوزه ها                                                کرد زاری بی حد و بی انتها       

گفت موسی با کیت این کار هست                                        با کیت این کار و این گفتار هست

گفت با آن کس که ما را آفرید                                                    این زمین و چرخ از او آمد پدید

خواهم او را در زمان مهمان کنم                                                    گوسفندی بهر او قربان کنم

گفت موسی در گذار از این سخن                                            کی شود مهمان خدای ذوالمنن

شیر او نوشد که محتاج است بس                                    چارق او پوشد که باشد چو ن تو کس

او ندارد پا که چارق پوشد او                                                 کی دهن دارد که چیزی نوشد او

او کجا مرئی شود ای بینوا                                                          هست پنهان ذات پاک کبریا

او خداوند و کریم و داورست                                            غیر از این هر کس که داند کافر است

توبه کن ای بی حیا زین گفتگو                                                  کی توان گشتن به خالق روبرو

گر نبندی زین سخن تو حلق را                                                        آتشی آید بسوزد خلق را

گفت ای موسی دهانم دوختی                                                  وز پشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی بر کشید                                                        سر نهاد اندر بیابان و دوید                                           

حق تعالی کرد با موسی خطاب                                                     بنده ما را چرا کردی عتاب

دوست را از ما چرا رنجانده ای                                                       از در ما رو چرا گردانده ای

بنده ما را چرا کردی بری                                                              مرحبا بر همچو تو پیغمبری

هست مدتها که صحبت داشتیم                                                  بنده خود را به غم نگذاشتیم

یک زمان آگه شدی از حال ما                                                    دوست را از ما بری کردی چرا

تو برای وصل کردن آمدی                                                             نی  برای فصل کردن آمدی

می روی موسی به جستجوی او                                                    تا نشانی یابی اندر کوی او

گر نمائی خاطر او رنجه در                                                             سازم از پیغمبری زودت بدر

می رسانی می دهی از ما سلام                                                  می دهی او را ز نزد ما پیام

باز گویش حق به مهمان آمده                                                  هر چه خواهی تو به فرمان آمده

مژده وصلش بده تو سر بسر                                                     حق به مهمان آیدت وقت سحر                                           

چون که موسی این عتاب از حق شنید                                              در بیابان از پی او می دوید

هر طرف می گشت تا او را بدید                                                      مژده ها را داد با فتح و نوید

 سنگ تراش آمد در آندم منزلش                                          چشم خود می داشت بر خاک رهش

تا سحرگه منزلش پر نور شد                                                  شعله ای سر زد که عالم نور شد

 سنگ تراش یک ساعتی مدهوش شد                                          نور حق با بنده هم آغوش شد

جان به جانان در هما ن ساعت سپرد                                              گوی دولت را ز میدان او ببرد

کرد با موسی خطاب از حق که گوش                                             ای پیمبر جانب آن بنده کوش

تا سحر گه یا ر و مهمانش شدیم                                               غمگسار و همدم جانش شدیم

حالیا آن دوست در مهمانی است                                             فارغ از چون و چِه و غمخوار یست

منبع اصلی مطلب : سئو|سئوکار|سئوساز|جام ارژنگ
برچسب ها : موسی ,زمان ,خواهی ,خانه ,اندر ,بنده ,موسی خطاب
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

پولوم : سنگتراش و موسی